Skip links

Een mes snijdt aan twee kanten – deel 1

“Het ging eigenlijk om niets. Een oude mobiele telefoon, waarvan niet helemaal duidelijk was of deze was uitgeleend of weggegeven. Kun je je dat voorstellen? Zo’n apparaat kost een paar tientjes. Ik had met liefde een exemplaar gekocht om de ruzie te sussen. Dit heb ik ook aangeboden. Maar dat zag Bart niet zitten. Jonge gasten hebben nu eenmaal hun trots. Dit moest en zou uitgesproken worden. En toen ging het helemaal mis.”

 

Twee steekincidenten die twee dodelijke slachtoffers eisten en de levens van hun zoon en henzelf voorgoed ontwrichtten. Arnold en Chantal spreken er liever niet meer over. Maar met Geweldig Rotterdam willen ze wel praten. “Tegen een project dat anderen voor dit soort ellende wil behoeden, kan ik geen nee zeggen”, aldus Arnold. “Maar de media sta ik liever niet te woord. Die hebben vaak een dubbele agenda. Ze pretenderen enerzijds het nieuws te verslaan, maar anderzijds gebeurt dit vaak op een manier die is doordrenkt met sensatielust. Daar trekken ze ongetwijfeld veel kijkers of lezers mee, maar voor ons is het verschrikkelijk. Het gooit olie op het vuur, veroorzaakt misverstanden en versterkt emoties die toch al onder hoogspanning staan.”

 

Dat de emoties onder hoogspanning staan is evident. In het voorjaar van 2020 was hun zoon Bart getuige van een dodelijke steekpartij. Een paar maanden later pleegde hij er zelf een. Het waren geen losstaande incidenten. Integendeel, de tweede steekpartij was een direct gevolg van de eerste. Sindsdien leeft het echtpaar in een nachtmerrie. Boven alles is er de wetenschap en de daarmee samenhangende schaamte dat Bart iemand heeft doodgestoken. Daarbij komt het gevoel zelf in het beklaagdenbankje te zitten. Vrienden en zelfs familieleden verbraken het contact met hen. In de wijk waar ze tot voor kort met veel plezier woonden, wordt het gezin als outcasts behandeld. Boodschappen doen zonder dat hen schuine blikken worden toegeworpen, is er niet meer bij. Dat geldt voor Arnold en Chantal, maar ook voor hun twee andere kinderen. Het wantrouwen uit de gemeenschap doet pijn. Arnold en Chantal hebben dan ook besloten om te verhuizen in de hoop een nieuwe start te kunnen maken. Voor henzelf, maar vooral voor hun kinderen.

 

Bart

Wij ontmoeten het stel op een regenachtige zomerdag in een koffietentje in Rotterdam. Arnold bestelt een cappuccino, Chantal houdt het bij een flesje water. Het eerste onderwerp dat de revue passeert, is hun zoon Bart. Wat is dat voor jongen? Arnold roert wat in zijn cappuccino en lijkt even naar zijn woorden te zoeken. Dan steekt hij van wal. “Bart had een grote mond, maar goed, dat hebben wel meer jongens van zijn leeftijd. Door zijn grote mond kwam hij weleens in de problemen op school. Ik vond dat wel herkenbaar, omdat ik vroeger ook niet altijd een lieverdje was. Maar toen ik me destijds niet gedroeg, moest ik een paar uur nablijven en dan was het klaar. Tegenwoordig worden er allerlei interne begeleiders bijgehaald, waardoor je in een bureaucratische molen terechtkomt waar je als leerling lastig uitkomt. Er wordt een stigma op je voorhoofd geplakt en dat raak je moeilijk kwijt. Dat overkwam Bart ook. Anderzijds viel het ook wel weer mee. Problemen op school waren er zeker, maar tot het misging, was hij nooit eerder met justitie in aanraking gekomen. Bovendien vond hij op een gegeven moment een passie: Cv-ketels installeren en repareren. Het ging hem goed af en het motiveerde hem daarnaast om weer naar school te gaan omdat hij besefte dat hij toch een diploma nodig had. Kortom, hij zat in de lift.”

 

Telefoon

Arnold blikt terug op het voorjaar van 2020, de periode waarin een triviaal meningsverschil escaleerde in een reeks gebeurtenissen met afschuwelijke consequenties.
“Het begon met een oude telefoon die Bart had geleend van een vriend en vervolgens had uitgeleend aan iemand anders. De jongen aan wie Bart de telefoon had geleend beweerde vervolgens dat Bart de telefoon niet had uitgeleend maar gegeven. De problemen begonnen op sociale media, waar ruziënde partijen elkaar verwijten maakten over aan wie die telefoon nu precies toebehoorde. Toen werd er besloten om elkaar te ontmoeten om de boel op te lossen. Bart en zijn vriend, de jongen van wie hij het apparaat in eerste instantie had geleend, gingen verhaal halen bij de persoon die de telefoon in zijn bezit had.”
Chantal, die Arnold tot dusver het woord liet voeren, haakt in. “Kun je je dat voorstellen? Zo’n apparaat kost een paar tientjes. Ik had met liefde een exemplaar gekocht om de ruzie te sussen. Dit heb ik ook aangeboden. Maar dat zag Bart niet zitten. Jonge gasten hebben nu eenmaal hun trots. Dit moest en zou uitgesproken worden. En toen ging het helemaal mis.”

 

In verband met de privacy van de betrokkenen zijn de namen van Arnold, Chantal en Bart gefingeerd.

 

Dit was het eerste artikel uit de serie ‘Een mes snijdt aan twee kanten’, het ingrijpende verhaal over de desastreuse gevolgen van wapenbezit onder Rotterdamse jongeren. In het volgende artikel blikken Arnold en Chantal terug op de steekpartij waar Bart getuige van was en de psychische littekens die dit bij hem achterliet, alsook hun vergeefse pogingen om professionele hulp in te schakelen om verdere escalatie te voorkomen.